บทที่ 172 ตอนที่ 47.3 ทำอะไรไม่ได้เลย

อิงน่าน Part

เพราะต้องไปรับแม่ที่สนามบินตอนห้าทุ่มผมเลยต้องปลีกตัวออกจากงานเลี้ยงฉลองของไอ้มิว โดยมีคนที่ตามมาตั้งแต่น่านเป็นคนขับรถให้ตามเคย เวลาสี่ทุ่มกว่าผมก็ได้มานั่งเหยียดขาอยู่ในสนามบินแล้วล่ะ

“เอ๊ะ ทำไมติดต่อไม่ได้นะหรือหลับเลยปิดเครื่องวะ” เป็นอีกครั้งที่ความกังขาแทรกเข้ามาเนื่องจากติด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ